Legend of The Demon Cat (2017) OCR 24 fps runtime 02:09:05
แตงโมหวานไหม
ใครน่ะ
ข้าเอง...
ขอข้ากินบ้าง
มองข้าสิ
ข้าอยู่ตรงนี้
เถอะน่า ข้าไม่กินของเจ้าฟรีๆ หรอก
มาสิ มีเงินฝังอยู่ใต้ต้นไม้นั่น
มาขุดสิ มันเป็นของเจ้า
แล้วข้า จะกลับมา
นายท่านกลับมาแล้ว
หยุนเฉียว
ชุนชิง
มานี่ค่ะ
ข้ามีเรื่องจะเล่าให้ฟัง
อะไรนะ มีเงินฝังอยู่เหรอ
เสียงนั้นที่ได้ยิน
อาตมาเคยได้ยินในความฝันมาก่อน
ในต้นปีที่ 21 ของรัชสมัย "เซิ่นหยวน"
ภิกษุจากญี่ปุ่นนามว่า คูไค มาที่ฉางอาน
เพื่อปราบปีศาจร้าย
ท่านเป็นมานานหรือยัง
ท่านนอนไม่หลับมา 7 วัน 7 คืน
แล้วล่ะครับ
กวีไป๋
ครับ
เขียนว่า "ฮ่องเต้ สวรรคตด้วยโรคร้าย"
แล้วตอนนี้
พระคุณเจ้า
เรื่องการสวรรคตนี้ ต้องเก็บเป็นความลับ
ได้โปรดกลับไป เหมือนท่านไม่เคยมาที่นี่มาก่อน
ได้
ลบรอยเท้าท่านด้วย
อาตมามาที่นี่ เพื่อรักษาอาการประชวร ของฮ่องเต้
แต่นี่ไม่ใช่อาการประชวรธรรมดาน่ะสิ
ท่านคูไค
มีอะไรหรือ
ทำไมท่าน ไม่พูดอะไรบ้างเลย
ก็ตามที่เจ้าหน้าที่บอก
ฮ่องเต้สวรรคตด้วยโรคร้าย
โรคร้ายอะไร ทำให้คนนอนไม่หลับ 7 วัน 7 คืน
ข้าเป็นกวี นามว่า ไป่เล่อเทียน ข้าต้องบันทึกประวัติของฮ่องเต้
ถ้าข้าไม่ทราบข้อเท็จจริง ว่าท่านสวรรคตยังไง ข้าก็เขียนไม่ได้
เจ้ามาบันทึกเรื่องนี้นานเท่าไหร่แล้ว
3 ปีแล้ว ทำไมครับ
แมวของท่านฮ่องเต้ สีดำใช่ไหม
ข้าอยู่มา 3 ปี ไม่เคยเห็นแมวที่วังนี้เลยสักตัว
แต่ตอนอาตมาก้มลงไป เหมือนมีขนแมวติดขึ้นมานะ
จริงด้วยมีแต่ขนแมวเท่านั้น ที่เป็นแบบนี้
ท่านมองหาอะไร
รอยเท้าแมว
ไม่ใช่แค่แมวนี่ จะเข้ามาในเขตพระราชวัง
ยังเข้าใกล้เตียงของฮ่องเต้ด้วย
ท่านจะบอกว่า แมวมีส่วนกับการสวรรคตเหรอ
นี่อะไร
ฮ่องเต้สวรรคต ต่อไปคือหลี่ซง
หลี่ซงคือใคร
องค์รัชทายาท ครับ
พรุ่งนี้เขาบอกว่าจะกลับมา
ใครเหรอ
แมวน่ะ
เราต้องเตรียมปลาให้เขาเยอะๆ
ตัวไม่ต้องใหญ่หรอก เขากินแต่ตาของมัน
นั่นมาจากวังเก่านี่
เสียงอะไร ฟังสิ
ระวังนะ
หึๆ แค่เสียงแมว
สงสัยจะร้องหาสาว
ไปเถอะ ไป
พระคุณเจ้า
กวีไป๋
ท่านพูดถูกทุกอย่าง มีแมวดำอยู่ในวังนี้
เจ้าเห็นเหรอ
เปล่า ได้ยินพวกทหารยามพูด
และมีเรื่องแปลกด้วย
ว่ามาสิ
ได้ข่าวว่าองครักษ์เฉินหยุนเฉียว
มีแมวพูดได้ อยู่ที่บ้าน
เจ้าได้ยินมาจากไหน
คนรับใช้ของเขาซุบซิบกัน
น่าเสียดาย อาตมาต้องไปแล้ว
เรื่องนี้มัน ไม่เกี่ยวอะไรกับอาตมาแล้ว
แล้วเจ้า มาบอกอาตมาทำไม
เรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับข้า เหมือนกัน
ข้าจบแล้ว เรื่องนี้
ข้าเลิกงานนี้ เพื่ออุทิศให้กับงานกวีของข้า
ข้าเป็นกวีนี่
อาตมาได้ยินว่าฉางอาน เต็มไปด้วยกวี
ข้าไม่ใช่กวีธรรมดา
ข้าสามารถทำงานในพระราชวัง และมียศใหญ่โตได้
แต่ข้าไม่ทำเอง
แล้วทำไมถึงเลือกเข้ามาทำงานนี้ล่ะ
ก็เพื่อบทกวีของข้าน่ะสิ
การที่กวีคนหนึ่งจะเข้ามาอยู่ในวัง
และเห็นทุกย่างก้าวของฮ่องเต้แบบนี้
ดีแค่ไหนที่ไม่ต้องเป็นขันที
กวีของเจ้าเกี่ยวกับเรื่องชีวิตในวังหรือ
ใช่แล้ว ท่านเลิกถามเถอะข้าจะไม่พูดอีก
กวีของเจ้าชื่อว่าอะไร
เพลงเศร้าอันเป็นนิรันดร
เกี่ยวกับความรักหรือ
ข้าบอกแล้วไง ว่าจะไม่พูดอีก
เกี่ยวกับเรื่องของใคร
ฮ่องเต้ ใช่ไหม
ที่เจ้าอยากเขียนถึง
พอได้แล้ว
ความรักของเขา ต้องเป็นพระสนมแน่
อธิบายหน่อย ทำไมพระคุณเจ้าถึงว่าต้องเป็นพระสนม
ฮ่องเต้ไม่ได้รักฮองเฮา ส่วนสาวใช้ก็ไม่ใช่แน่นอน
เหลือใครล่ะ
ฉลาดมาก
ขอบใจที่ชม
บทกวีของข้าเกี่ยวกับความรักของฮ่องเต้ กับหญิงคนหนึ่ง
เจ้าเขียนเสร็จหรือยัง
ยังเลย
ถ้าข้าเขียนเสร็จแล้ว ทุกคนจะต้องจดจำชื่อข้า
แต่ท่านอย่าไปบอกใครนะ
หลี่ไป๋เป็นกวีที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ในราชวงศ์ถังใช่ไหม
หลี่ไป๋เป็นอดีตไปแล้วล่ะ
เขาโชคดีที่อยู่ในยุคเฟื่องฟูพอดี
ท่านเคยได้ยินกวี ไป๋จูยี่ไหม
ตอนนี้เขาเยี่ยมที่สุด
เมื่อไหร่เจ้า จะแนะนำให้รู้จักล่ะ
ไป๋จู้ยี่ เขาเป็นคนรักอิสระ
เขามีกฎของตัวเอง
ชีวิตคือบทกวีและไม่พบปะผู้คน
พระคุณเจ้าคูไค ท่านเป็นอะไร
ทำไมไม่รีบกลับญี่ปุ่นไปล่ะ
ทำไมท่านมาถึงที่นี่ ข้าถามจริงๆ เถอะ
อาตมามาที่นี่ เพื่อศึกษาพระธรรมที่วัดชิงหลง
แม้ว่า จะไม่ได้เหยียบเข้าประตูวัดเลยก็ตาม
พระคุณเจ้าไม่ใช่มีเพียงท่านคนเดียวหรอก
วัดชิงหลงน่ะ เป็นต้นกำเนิดของพุทธนิกายตันตระ
มีพระภิกษุเป็นพันๆ ที่ต้องการเรียนวิชานี้
ไม่ใช่มีแต่ท่านหรอกนะ
เขาว่ากันว่า ยังไม่มีใครทนกับกฎระเบียบ ที่เคร่งครัด และเรียนจบเลยสักคน
แตงโมจ้า แตงโม
แตงโมลูกเดียวไม่พอสำหรับทุกคนที่นี่
ท่านคูไค ไปดูเร็ว
ข้าจะทำให้เมล็ดพวกนี้ กลายเป็นผลแตงโมขึ้นมา
นี่...รดน้ำ
งอกเว้ย...งอกแล้ว...งอกแล้ว
ทุกคนเห็นไหม
เห็นไหมงอกแล้ว
โตขึ้น
อย่างนั้นแหละ
สุดยอด เยี่ยมๆ
ท่านดูสิ แตงโมนั่น
มันเป็นแค่กล
แตงโมจริงๆ นะ ทุกคนที่นี่ก็เห็น
เราทุกคนถูกหลอกน่ะสิ
ไปกันเถอะ
ท่านครับ เอาไหม
อาตมาไม่มีเงินหรอก
ข้าไม่ได้ขายแตงโม ข้าขายวิชา
ท่านก็เห็นแล้วนี่ ข้าให้กินฟรีๆ ไม่คิดตังค์
ขอโทษนะ...
เมื่อกี้
แตงโมจริงๆ มีแค่ ลูกเดียวใช่ไหม
ท่านนี่ไม่ใช่เล่นๆ เลยนะ
สำเนียงแบบนี้ เป็นพระญี่ปุ่นล่ะสิ
อาตมาคูไค
เป็นเกียรติที่ได้พบ พระคุณเจ้า นี่ครับแตงโม
ขอบใจนะ
มีอะไรหยดน่ะ
หัวปลางั้นเหรอ
โยนทิ้งไปสิ...เร็ว
กลายเป็นแตงโมเหมือนเก่าแล้ว
เป็นภาพลวงตาที่แรงกล้ามาก
อาตมาเชื่อแล้วล่ะ ว่ามีแมวพูดได้จริงๆ
องครักษ์คนนั้นชื่ออะไรนะ ที่เจ้าบอก
เฉินหยุนเฉียว
หยุนเฉียว ช้าๆ หน่อย
กลัวสาวไม่รอเหรอวะ จะรีบไปไหน
ไป...
คนกลางนั่น คือ เฉินหยุนเฉียว
สาวๆ จะรีบไปไหน
ไม่มากับพี่เหรอจ้ะ
อย่ามายุ่งกับเด็กของข้าสิวะ
ทุกคนมาครบแล้วใช่ไหม
ขอโบนัสด้วยลูกพี่
เอ้านี่...
พวกเขาจะไปไหนกัน
หูยู่โหล่ว
หอนางโลมชื่อดังของเมืองนี้
จะตามเขาไปอีกไหม
ตามสิ อาตมาตามอยู่แล้ว
สาวๆ มาเร็วจ้า
มาเร็ว
ท่านหยุนเชียว สวัสดีค่ะ
พี่หยุน รีบมาเร็ว
สวัสดีค่ะ ท่านหยุนเชียว
ขอโทษค่ะนายท่าน
ข้ายู่เหลียน
ทำไมข้าไม่เคยเห็นเจ้ามาก่อน
ยู่เหลียน เพิ่งมาใหม่เจ้าค่ะ
เจ้าค่ะ
ดอกไม้นี้ช่างงดงามนัก
มามา
คืนนี้เจ้าต้องอยู่กับข้า
พี่หลี่เซียง
แปลกจัง
นี่คือเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ของราชวงศ์ถังงั้นเหรอ
หอนางโลมพระอย่างท่าน เข้ามาใช้บริการได้เหรอ
เจ้าเข้าไปใช้บริการ
ส่วนอาตมา มานี่เพื่อฟังเพลงเพราะๆ
กวีไป๋
นี่เสื้อคลุมท่าน เมื่อ 2 วันก่อน ท่านจะรับคืนไปเลยไหม
เยี่ยม งั้นเอาไว้อีกสักพักละกัน
ครับ
เหมือนเจ้าจะมาที่นี่ เป็นประจำเลยนะ
แต่เป็นครั้งแรกเลย ที่มากับพระ
ท่านนี่ ก็ดูคุ้นเคยเหมือนมาประจำเหมือนกัน
ทิป...
ทิป ทิป...
ยู่เหลียน เธอเต้นสวยมากนะ
ดื่มสิ
เฉินหยุนเฉียว
นั่นใครวะ
ข้าเอง...
เงินเจ้าใช้หมดหรือยัง
อยากได้อีกหรือเปล่า
แมวตัวนั้นใช่ไหม
พี่หยุนเฉียว แมวพี่มาที่นี่จะมาให้เงินพี่อีกใช่ไหม
วันนี้ข้าเลี้ยงเอง ทุกคนดื่มกินให้เต็มที่
แต่ข้า...จะเลี้ยงไอ้แมวนี่ด้วยอะไรดี
เอ้านี่ ปลาของเจ้า
ข้ากินแต่ตาเท่านั้น
เจ้าก็รู้เรื่องนี้ดี
ตาของใครที่เจ้าจะให้ข้ากิน
อยู่นั่น
ข้างบนนั้น
เฉินหยุนเฉียว
หนี้ข้าต้องชำระ
ฟังข้าให้ดี
คืนพรุ่งนี้ข้าจะไปพบเจ้าที่บ้าน
ตาข้า
ชุนชิง...
ปีศาจร้ายตนไหนทำเรื่องแบบนี้
ปีศาจแมว
เกี่ยวข้องกับแมว ที่อยู่ในพระราชวังใช่ไหม
อาตมาเกรงว่า จะเป็นเช่นนั้น
รอยเท้าของมันทิ้งไว้ 3 ขา ส่วนอีกขาไม่เห็น
เหมือนกันมาก
แต่นั่นหมายถึงอะไร?
แสดงว่าขาของมัน บาดเจ็บข้างหนึ่ง
ดูสิ เจ้าหน้าที่ลี
ท่านว่า การที่ฮ่องเต้สวรรคต
เป็นเพราะปีศาจแมวนี้เหรอ
จริงแท้แน่นอน
อย่างนั้นเราต้องขอโทษท่านด้วย
กวีไป๋
คุณไม่น่าลาออก
ถูกไล่ออกกับลาออกก็เหมือนกัน
อย่างน้อยข้าก็มีหลักการของข้า
สิ่งที่เขาขอให้ข้าเขียน มันเป็นเรื่องโกหก
เมื่อวานองค์รัชทายาท
จู่ๆ ก็เป็นอัมพาต ขยับตัวไม่ได้
ฮ่องเต้สวรรคต คนต่อไปคือลีซง
คำสาปเป็นจริง
ไม่เคยมีเรื่อง แบบนี้มาก่อน
แล้วใครละ...ที่จะช่วยเราได้
พระคุณเจ้าคูไคไง
ภิกษุท่านนี้สามารถจัดการปีศาจนั่นได้
ใครจะจัดการปีศาจแมวได้ดีว่าเขาจริงไหม
ทำไมต้องเป็นอาตมา
พระก็ต้องมีหน้าที่ไล่ปีศาจนี่
ท่านน่ะอยากเข้าไป ในวัดชิงหลงไม่ใช่เหรอ
คราวนี้ท่านก็มีเหตุผล ที่จะอยู่ที่นี่ต่อแล้ว
ใช่...
ท่านว่ายังไง
อาตมาคิดว่า ทำไมแมวนั่นถึงต้องทำร้ายเฉินหยุนเฉียว
เพราะเขาเป็นหัวหน้าองครักษ์
เขามีหน้าที่อะไรในพระราชวัง
คุ้มกันฮ่องเต้
ครอบครัวของเขา สืบทอดหน้าที่นี้มา 3 รุ่นแล้ว
3 รุ่นเหรอ
ปีศาจแมวนั่นพูดว่า "หนี้ข้าต้องชำระ"
แต่ใครกันที่เป็นคนก่อหนี้
แล้วหนี้นั้นคืออะไร
ฮ่องเต้ต้องตายถึง 2 พระองค์
และ หัวหน้าองครักษ์ก็ถูกทำร้าย
พระราชวัง?
ทำไมเราต้องมาที่นี่
ก็ที่ท่านถาม ว่าใครที่ก่อหนี้
ใครกัน
ฮ่องเต้องค์ก่อนแน่นอน
ฮ่องเต้องค์ก่อนเหรอ
เรื่องนี้...มีความเกี่ยวโยง กับเฉินหยุนเฉียวยังไงกันแน่
แมวนั่น...จะกลับมาจริงๆ เหรอคะ
เมื่อคืนนี้ มันบอกข้าเอง
มัน...ไม่มาดีแน่
นี่ใช้เงินนั่น หมดแล้วสินะ
ชุนชิง
นางคือเมียเจ้า
ทำไมไม่มาช่วยนาง
ช่วยด้วย
เปิดประตูเร็ว
หยุนเฉียว ช่วยข้าด้วย
ช่วยด้วย
ช่วยข้าด้วย หยุนเฉียว
ชุนชิง
ช่วยข้าด้วย หยุนเฉียว
ทำไมเจ้ามาอยู่ที่นี่
ท่านจะไม่ช่วยข้าใช่ไหม
แกเป็นใคร
ยู่เหลียนไม่สบายเหรอ
นางไม่ได้สติ ป่วยหนักเหมือนโดนยาพิษ
นางไม่ได้ป่วยเพราะ โดนยาพิษหรอก
อาตมาขอเนื้อดิบหน่อย...เร็วเข้า
เจ้าค่ะ
แม้ร่างจะงดงามเพียงใด ยามตายดอกไม้นั้นก็เน่าเปื่อย
ไม่ใช่เวลามาแต่งกลอนนะ ไปเอาพู่กันกับหมึกมา
หลี่เซียง ให้ข้าค้างด้วยนะคืนนี้
ทำไมต้องเขียนอักษรนี่ซ้ำๆ ด้วยล่ะ
นี่ไม่ใช่อักษรธรรมดา แต่ช่วยรักษา
ดูสิ...
มาแล้วเจ้าค่ะ
เจ้าได้เนื้อดิบมาแล้วใช่ไหม
เจ้าค่ะ
ส่งมันให้กวีไป๋
ขอเข็มหน่อย
เจ้าช่วย...จับนางไว้ที
จับไว้
นั่นอะไรน่ะ
หนอนพิษ
หนอนพิษนี้ มันกัดกินและเติบโตในร่างกายมนุษย์
มีเพียงเลือดจากเนื้อดิบสด ที่ล่อให้มันออกมาได้
ใครกันที่ทำแบบนี้
คนที่เกลียดนางยังไงล่ะ
ต้องเป็นพี่หลี่เซียงแน่
เพราะช่วงนี้ท่านหยุนเฉียว สนใจยู่เหลียนมากกว่า
นางเกลียดที่ โดนแย่งคนรักไปเจ้าค่ะ
ไม่ใช่หลี่เซียงหรอกที่ทำ
เหล้าที่นางดื่ม จริงๆ ต้องเป็นเฉินหยุนเฉียวที่ดื่ม
แต่เขาให้เหล้านาง ดื่มก่อนโดยไม่บังเอิญ
พระคุณเจ้า
ช่วยข้าด้วย ช่วยชีวิตชุนชิงเมียข้าด้วย
เมฆา คือเสื้อผ้า ดวงหน้า ดั่งกลีบผกา
ระวัง...
ท่านจะไปไหน
ชุนชิงนี่
แล้วเมื่อกี้นี้ใครกัน
แค่ภาพลวงตา
ท่านรู้ได้ยังไง
เมื่อครู่นั่น ไม่มีเงาสะท้อนแสงจันทร์
เป็นแค่แมว ที่เดินอยู่บนหลังคาเท่านั้นเอง
กลอนอะไรที่นางท่องเมื่อครู่นี้
เป็นกวีบทหนึ่งของหลี่ไป๋
อธิบายความงามของเมฆ เหมือนความงามของเหล่าดอกไม้
กวีบทนี้เขียนขึ้นเมื่อไหร่ และที่ไหน
ข้าจะพาท่านไปที่แห่งหนึ่ง
ที่นี่มันที่ไหน
หอสมุดวังหลวง
ห้องทำงานข้าด้วย
อยู่นั่น
เจ้าไม่ได้ทำงานที่นี่แล้ว แต่ยังมาที่นี่อยู่อีก
ไม่เป็นไรเหรอ
ดันหน่อยท่านคูไค
หยุดก่อน
อะไรนะ...
ดันอีกนิด
พอก่อน
หยุด
รัชสมัยเทียนเป่า ปีที่ 15ฤดูใบไม้ผลิ
ฮ่องเต้ถังเสวียนจง หลี่หลงจี จัดงานวันเกิด ให้กับพระสนมคนโปรดของพระองค์
ใครกันสนมคนโปรด
พระสนมที่มีความงามอันน่าค้นหา หยางกุ้ยเฟย
ฮ่องเต้ราชวงศ์ถัง
มีพระสนมกว่า 3000 นาง แต่พระองค์หมายปอง พระสนมหยางเพียงคนเดียว
ฮ่องเต้หลี่หลงจี รักนางมาก
ถึงขนาดเทเหล้าองุ่นจนเต็ม กลายเป็นสระน้ำ
ประดับตกแต่งพระราชวัง ด้วยดอกไม้นับแสนดอก
แขกเหรื่อที่เชิญ ก็มาจากทั่วสารทิศ
งานเลี้ยงมีชื่อว่า งานเลี้ยงสุดหฤหรรษ์
ฮ่องเต้หลี่ สั่งให้หลี่ไป๋
แต่งกวีบทนี้ ให้กับพระสนมหยาง
เมฆา คือเสื้อผ้า ดวงหน้า ดั่งกลีบผกา
หลี่ไป๋ ที่มีศักดิ์ศรี ไม่เขียนกวีให้ใครง่ายๆ
เขามักแต่งกวี ดื่มด่ำกับธรรมชาติมากกว่า
ไม่ได้หวังลาภยศ หรือตำแหน่งจากเจ้านายชั้นสูง
แต่กวีบทนี้เป็นข้อยกเว้น
เขาแต่งบทกวี ขึ้นที่งานเลี้ยงนั้น
ตั้งแต่ครั้งแรก ที่เขาได้เห็นนาง
นางทำเขาแทบบ้าเลยล่ะ
บ้าเหรอ
แทบบ้า...
ทำให้เขาแต่งกวีที่แสนไพเราะนี้ออกมาไง
หลี่ไป๋ แต่งกวีบทนี้ ตามคำสั่งของฮ่องเต้
ประโยคแรกที่ว่า
เมฆา คือเสื้อผ้า ดวงหน้า ดั่งกลีบผกา
เขาเห็นใบหน้านาง
ทำไมถึงเขียนถึงเมฆกับดอกไม้ล่ะ
พระก็ยังเป็นพระอยู่ดี
ก็เพราะนางงดงามมาก จนบรรยายออกมาไม่ได้น่ะสิ
มันไม่เกี่ยวอะไรกับพระพุทธองค์
ที่หลี่ไป๋บรรยายก็คือ ที่ที่ฮ่องเต้พลอดรักกับคนหนึ่ง คือกระเรียนแดงพระสนมหยางกุ้ยเฟย
มาเร็ว...
ฮ่องเต้ที่เราเห็นอยู่ทุกพระองค์
ต้องการมีอำนาจ และยิ่งใหญ่กันทั้งนั้น
ฮ่องเต้เสวียนจงก็เช่นกัน
แต่ตามความคิดของข้า พระองค์ไม่ใช่คนแบบนั้น
พระองค์กล้าที่จะแลก ความรุ่งเรือง ของราชสำนัก กับหญิงที่พระองค์รัก
นั่นแหล่ะคือหลี่หลงจีฮ่องเต้
พระองค์รักหยางกุ้ยเฟย
รู้ว่ามีเพียงหยางกุ้ยเฟยคนเดียวเท่านั้น ที่พระองค์รัก
ข้าเห็นนางในความฝันบ่อยๆ
เหมือนข้าอยู่ในสมัยของหลี่หลงจีฮ่องเต้
และข้าก็อยู่ในงานเลี้ยงด้วย
ได้เห็นนางกับตา
อาตมาขอถามอะไรหน่อย
หลี่ไป๋เขียนกวีไว้ มากขนาดไหน
เขาเป็นตำนาน
กวีที่เขาแต่ง มีนับไม่ถ้วน
แล้วทำไมปีศาจแมวนั่น ถึงเลือกบทนี้มาล่ะ
ใครอ่านให้เขาฟังรึ
ท่านหมายความว่ายังไง
อ่านให้เจ้าฟัง
เหมือนเจ้าเป็น หลี่ไป๋
ที่เขียนบทกวีนั่น ให้หยางกุ้ยเฟยกวีของเจ้าไง
เพลงเศร้าอันเป็นนิรันดร
เรื่องเกี่ยวกับความรักของฮ่องเต้ ที่มีต่อพระสนมหยาง
อาตมาพูดถูกไหม
รับประกัน หวานทุกลูก
ขายได้เยอะสินะ
ข้าก็เคยให้ท่านเมื่อวันก่อนลูกหนึ่ง
ใช่...หวานอร่อยมากเลย
ท่านมาวันนี้ มีเรื่องอะไรพูดมาสิ
กลของเจ้ามีสิ่งหนึ่ง ที่อาตมายังไม่เข้าใจ
ก็มันเป็นกลท่านจะเข้าใจมันได้ยังไง
มันก็แค่กลลวงตา จริงไหม
แต่แมวปีศาจลวงได้ทั้งตาเรา และเอาชีวิตเราได้ตลอดเวลา
อาตมาเลย อยากได้คำแนะนำของเจ้า
แล้วแมวมันเกี่ยวอะไร กับกลเสกแตงโมของข้าด้วยล่ะ
ถ้าแตงโม ไม่ใช่แตงโม
แมวนั่น
แมวนั่น ก็ไม่ใช่แมวไง
แล้วเจ้าแมวตัวนั้นเป็นอะไร
ท่านคิดว่า แตงโมมันงอกออกมาเองได้เหรอ
ในภาพลวงที่เห็นก็คือความจริง
ถ้าเช่นนั้นความจริง ก็ต้องมาจาก แมวตัวนั้นสินะ
เจริญพร
บ้านของเฉินหยุนเฉียวเหรอ
เราจะกลายเป็นศพให้ไอ้แมวปีศาจนั่น ควักกินลูกตาด้วยหรือเปล่า
ยังไม่ใช่ตอนนี้
พูดงี้หมายความว่ายังไง
ปีศาจแมวนั่นน่าจะรู้ เกี่ยวกับบทกวีที่เจ้าแต่งขึ้น
เมื่อวาน ตรงนี้ยังไม่มีต้นไม้นี้นี่
แม่นางคนนี้เป็นใครกัน
ไม่ใช่แม่นางชุนชิงเหรอ
ไม่ใช่
ระวังตัวด้วย
เมื่อคืนนี้มันไม่ใช่แบบนี้นี่
นี่...
ท่านสองคน เชิญนั่งก่อนสิ
เชิญนั่งดื่มชาอร่อยๆ ก่อน
ท่านคูไค ข้าได้ยินว่าญี่ปุ่นก็นิยมดื่มชา
ใช่...
เจ้ารู้จักชื่อเขาด้วยเหรอ
ชื่อท่านข้าก็รู้จัก "ไป๋จู้ยี่"
กวีที่โด่งดังที่สุดแห่งฉางอาน
ไม่เลว
เขาเป็นคนที่ไร้ศีลธรรม ไร้ซึ่งกฎเกณฑ์นั่นแหล่ะ กวีไป๋จู้ยี่
กวีไป๋ เพลงเศร้าอันเป็นนิรันดร ท่านเขียนเสร็จแล้วใช่ไหม
อาตมาบอกแล้วเธอรู้ว่าเจ้าเขียนมันอยู่
จริงๆ แล้ว ท่านเขียนมันเสร็จนานแล้ว
แต่ท่านยังไม่ชอบมันเท่าไหร่
ไม่แปลกใจเลย
เพราะว่ามันไม่ได้มาจากเรื่องจริง
เช่นเดียวกับกวีของหลี่ไป๋ ที่เขียนถึงหยางกุ่ยเฟย
เขาไม่ได้ เจอหน้านางสักนิดเลยด้วย
เจ้ากล้าว่ากวีของหลี่ไป๋ เป็นของปลอมงั้นเหรอ
ถ้ากวีของหลี่ไป๋เป็นของปลอม
ทำไมเจ้าต้องอ่านบทกวีของเขา บนหลังคานั่นด้วยเล่า
เมฆา คือเสื้อผ้า ดวงหน้า ดั่งกลีบผกา
กวีบทนี้พระสนมหยางชอบมันมาก
นางเป็นคนบอกกวีบทนี้ แกหลี่ไป๋ยังไงล่ะ
ไหนเจ้าบอกว่าหลี่ไป๋ ไม่เคยเจอนาง
พวกเขาเคยพบกัน
แต่หลังจากเขาเขียนกวีนั่นแล้ว
ข้าเห็นมันหลังจากที่ข้า โยนพู่กันลงบ่อไวน์เอง
ทำไมเจ้ารู้ว่า หลี่ไป๋โยนพู่กันลงไปในบ่อไวน์
ข้าอยู่ที่นั่น
เจ้าอยู่ที่ไหน
ที่งานเลี้ยงไง
งานเลี้ยงอะไร
งานเลี้ยงสุดหฤหรรษ์
เจ้าเป็นใครกันแน่
ก่อนอื่น เจ้าบอกเรามาว่าเจ้าบาดเจ็บได้ยังไง
เท้าซ้ายหลังของเจ้าน่ะ
ได้สิ
ข้าเป็นแมวทรงเลี้ยงของฮ่องเต้
พวกเราควรที่จะอยู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่า
แต่เมื่อมีกบฏเกิดขึ้น
พระองค์ก็ทอดทิ้งข้าให้อยู่ลำพัง
และหนีเอาชีวิตรอด
แล้วยังไง
จากนั้น
ก็มีคนที่โหดร้าย มาฝังข้าให้ตายทั้งเป็น
แต่ชะตาข้ายังไม่ถึงฆาตหนีมาได้
ทำให้เจ้าโกรธแค้น และสาปแช่งเขาที่ฝังเจ้าทั้งเป็นสินะ
เขาออกคำสั่ง ให้ฝังข้าเอง
ข้ายังไม่ได้ทำอะไรกับเขาเลยนะ
แล้วทำไมเจ้าต้องทำร้าย เฉินหยุนเฉียวด้วย
คนที่สั่งฝังข้าคือพ่อของเขา
เรื่องนี้มันเกิดขึ้น 30 ปีก่อน
แมวธรรมดาอยู่ไม่ได้นานขนาดนั้นหรอก
ข้ามาที่นี่เพื่อแก้แค้น
แต่ดันไปกินปลามีพิษเข้า
ก็เลยนอนตายอยู่ใต้เตียง
วิญญาณข้าเลยติดอยู่ในร่างของแมวนั่น
และเปลี่ยนข้าให้เป็นปีศาจตั้งแต่บัดนั้น
ทำไมเจ้าต้องใช้ร่างชุนชิง อ่านกวีนั่นด้วย
ทำไมเจ้าลวงให้เรา เห็นพระสนมหยางใต้ต้นไม้
เจ้ามีความลับอะไรที่อยากจะบอกเรางั้นเหรอ
ชะตาชีวิตข้า ไม่เหมือนกับของนางหรือไง
เหมือนกับใคร
ซากแมวนี่
พระคุณเจ้า ขอบคุณมาก
กวีไป๋...ดื่ม
พวกเขากล้าเล่นเพลงต้องห้ามด้วย
พระสนมหยางชอบเต้นรำ
ฮ่องเต้หลี่หลงจี ถึงกับแต่งเพลงให้กับนางเอง
แต่หลังจากเกิดการกบฏเพลงนี้ ก็กลายเป็นเพลงต้องห้าม
เฉินหยุนเฉียว
เจ้ามันเป็นปีศาจ...ตายซะ
ตายซะ
หยุดนะ...
ฉันต้องการให้แกตาย
คูไค...ท่านช่วยทำอะไรสักอย่างสิ
คูไค...
ชุนชิง...
อย่าฝังข้า
ใต้ดินมันหนาว
อะไรนะ...
ข้าไม่ได้ฆ่านาง
เฉินหยุนเฉียว
เงินนี่...เอาไป
เงิน
อย่าบอกข้านะว่าทั้งหมดคือภาพลวงตา
หยุนเฉียวเป็นบ้า
ชุนชิงก็ตาย
เล่อเทียน เจ้าได้ยินที่แม่นางชุนชิง พูดคำสุดท้ายได้หรือเปล่า
อย่าฝังข้า ใต้พื้นดิน มันหนาว
แมวนั่นบอกว่า มีชะตาชีวิตเหมือนกับนาง
เขา หมายถึง เหมือนกับพระสนมหยางกุ้ยเฟย
พวกเขาพยายามฝังแมวนั่นทั้งเป็น
เขาพยายามบอกเราว่า พระสนมหยาง
ก็ถูกฝังตายทั้งเป็นด้วย
ท่านแน่ใจนะว่าท่านพูดอะไรออกมา
ไหนบอกว่า อย่าไปหลงเชื่อภาพลวงตาพวกนั้นยังไงเล่า
แต่ท่านเอง กลับเชื่อทุกอย่างที่แมวนั่นพูดว่าเป็นจริง
ครั้งนี้เป็นท่านเองที่ถูกหลอก ไม่ใช่ข้า...
ใครให้ท่านเข้ามา
ประตูมันเปิดอยู่
ข้าบอกแล้ว ไป๋จู้ยี่ไม่ชอบพบปะผู้คน
ทำลายไปก็ไร้ประโยชน์
แมวนั่นเห็นหมดแล้ว
เขาเลยทำให้ชุนชิง กลายเป็นหยางกุ้ยเฟย
จากในวัง สู่หอนางโลมยังไงล่ะ
แมวตัวนั้น นำพาเจ้าให้เปิดโปง การตายของหยางกุ้ยเฟย
ทำไม ต้องเป็นข้า
ก็เพราะบทกวีของเจ้ายังไงล่ะ
อาตมาก็เข้าใจ
ถ้าพระสนมหยางถูกฝังทั้งเป็นจริงๆ
แปลว่า เพลงเศร้าอันเป็นนิรันดรของเจ้า ไร้ความหมาย
เข้าใจเหรอ
ท่านมาในห้องนี้ แล้วมาบอกว่าเข้าใจข้า
ท่านไม่ได้เป็นข้านี่ที่ต้องทนหนาวทุกคืน เพื่อเขียนกวีบ้าๆ พวกนี้
ไม่รู้หรอกว่ามันยากลำบากแค่ไหน
เพราะเจ้าคือไป๋จู้ยี่
เรื่องในอดีตมันผ่านมาแล้ว 30 ปี
มีแต่เจ้าเท่านั้น ที่มีหยางกุ้ยเฟยอยู่ในใจ
การตายของนาง มีบันทึกในประวัติศาสตร์
เกิดกบฏขึ้น ฮ่องเต้หลบหนี
พวกกบฏเข้ายึดกองทัพ
บังคับให้พระองค์ให้สั่ง
ขันทีกงประหารนาง
เจ้าก็รู้ ประวัติศาสตร์ที่บันทึกไว้ ก็อาจผิดเพี้ยนไปได้
ก็เพราะข้ารู้
ข้าเลยเสี่ยงชีวิต เข้าไปขโมยหลักฐานพวกนั้น
ขโมยออกมาจากวังหลวงงั้นสิ ขออาตมาดูหน่อย
อี้ว คือชื่อนาง
เส้นผม เป็นสัญลักษณ์ถึงความรักของนาง ที่มีต่อฮ่องเต้
หลายปีต่อมาฮ่องเต้สวรรคต ทิ้งสมบัติไว้นับไม่ถ้วน
แต่ในหีบลับที่สุดของพระองค์
มีเพียงถุงไหมนี้เท่านั้น
ถ้าพระองค์ไม่รักนาง
พระองค์จะเก็บเส้นผมของนางไว้ทำไม
เจ้าก็หลงรักนางด้วยใช่ไหม
เจ้ากำลังหมกมุ่นอยู่กับนาง
ข้าเชื่อว่าไม่ใช่ความผิดนาง
ราชวงศ์ถังล่มสลายไม่ใช่ความผิดนาง
นางไม่ควรต้องถูกฝัง ตายอย่างโดดเดี่ยว
ข้าเลยทำ ในสิ่งที่หลี่หลงจีฮ่องเต้ไม่สามารถทำได้
ทำให้นาง มีชีวิตขึ้นอีกครั้ง
แต่เมื่อเจ้าเขียนบทกวี
เจ้าก็ค้นพบสิ่งที่เจ้า ลังเลสงสัย
แมวปีศาจนั่น
พยายามบอกบางอย่างกับเจ้า
เพลงเศร้าอันเป็นนิรันดร
ล้วนเป็นของปลอม
ใช่ ข้าไม่มีทางเขียนบทกวี ได้ดีเท่ากวีของหลี่ไป๋
แต่ข้าก็มีความสุขดี ที่ได้อยู่ในเงาของเขา
แต่ท่านอย่ามาบอกว่า เพลงเศร้าอันเป็นนิรันดรของข้าไม่จริง
ที่อาตมา บอกว่าจะจากไป
อาตมาก็โกหก หลอกลวงเหมือนกัน
ท่านไม่ไช่พระเหรอ
อาตมาเป็นแค่ พระภิกษุธรรมดาเท่านั้น
ท่านที่มีวิชาแกร่งกล้า คืออาจารย์ของอาตมา
แต่ท่านไม่ค่อยสบาย
เลยส่งอาตมามาแทน
มาเพื่อศึกษาพระธรรมต่างหาก
คูไค...
อาจารย์นั้น...ค้นหาความรู้แจ้งเห็นจริง ตรัสรู้ในพุทธธรรม
กำลังกายและจิตใจอ่อนแอมากตอนนี้
ที่เมืองจีน มีสุดยอดวิชาตันตระ ที่สามารถทำให้หลุดพ้นได้
ทำให้ไม่ต้องทนทุกข์ เวียนว่ายตายเกิด
คูไค...
เจ้าจงไป
นำวิชาความรู้นี้กลับมา อาจช่วยอาจารย์ได้
อาตมาเลยได้เดินทางมาที่นี่ ตามคำของอาจารย์
ที่ได้กล่าวเป็นวาระสุดท้าย
อาจารย์
ข้าขอตัวลา
การเดินทางของอาตมาถูกทดสอบ และท้าทายอย่างหนักหน่วง
โยมกลัวหรือเปล่า
ให้ลูกข้ากินอิ่มและนอนหลับ ข้าก็ไม่กลัว และสงบสุขได้เจ้าค่ะ
คลื่นทะเลดึงอาตมาลงใต้น้ำ อาตมากลัวมาก
จนคิดว่าอาจจะไม่รอดแล้ว
ในระหว่างความเป็นความตาย
อาตมาลืมทุกคำสอน และบทสวด
แต่ไม่เคยลืมคำพูด ของโยมแม่คนนั้นได้
อาตมานิ่งสงบแบบโยมคนนั้นไม่ได้ เพราะเหตุใด
อาตมารอดชีวิตมาได้
จึงต้องเร่งค้นหาคำตอบนี้ให้ได้ จากสุดยอดวิชานี้
ไปพบพยานในการตาย ของพระสนมหยางกัน
แต่ก่อนนั้นในวังหลวง
ข้าและพระสนมหยาง ถือได้ว่าเข้ามาทำงานที่นั่นพร้อมกัน
พวกท่านสามารถถามข้าได้ ทุกเรื่องที่ข้ารู้ ข้าจะบอก
เจ้าอยู่กับนางด้วยหรือไม่ ตอนที่นางตาย
อยู่
เป็นคำสั่งของฮ่องเต้
ข้านี่แหล่ะ นำผ้าแพรไหมสีขาวมา
และมอบให้กับขันทีเกาลี่ซื่อ
เห็นไหม
แล้วไงต่อ
เขาเรียกพวกเราเข้าไป
กุ้ยเฟยก็ตายแล้ว
เจ้าก็ไม่ได้เห็น ตอนขันทีเกาลี่ซื่อ รัดคอนาง
ข้าไม่กล้า
ขอโทษด้วย
แม้แต่ฮ่องเต้ยังหันหนีเลย
แล้ว...เจ้ารู้ได้ยังไงว่านางตายแล้ว
องค์รักษ์ เฉินเฉียนลี่ เป็นคนตรวจและบอกว่าตาย
เขาจุดธูป ไปจ่อตรงจมูกของกุ้ยเฟย
แต่ควันธูปนั้น
ไม่ไหวติงแสดงว่า กุ้ยเฟยตอนนั้น หยุดหายใจแล้ว
นางมีลักษณะยังไง หลังตายแล้ว
ก็เหมือนคนนอนหลับทั่วไป
สวยยิ่งกว่าตอนมีชีวิตอีก
กำลังทอผ้าแพรขาว ให้ตัวเองสินะ
นางบอกว่าพระสนมหยางตาย เหมือนแค่คนนอนหลับไป
เพราะถ้าคนที่ถูกรัดคอตาย
ต้องทุรนทุราย และเจ็บปวดกว่านี้
ข้ายังไม่ปักใจเชื่อ
แล้วใครคือเฉินเฉียนลี่
ก็ที่ข้าเคยเล่าไง
ว่าตระกูลของเฉินหยุนเฉียว
เป็นหัวหน้าองค์รักษ์มา 3 รุ่นกันแล้ว
เฉินเฉียนลี่ ก็คือพ่อของเฉินหยุนเฉียว
ตัวการสำคัญ ของกองกำลังกบฏ
มันก็ชัดเจนแล้วนี่เจ้าแมวนั่น โจมตีทุกคน ที่เกี่ยวกับการตายของนาง
แล้วทำไม ถึงไม่ทำอะไร นางกำนันแก่คนนั้นด้วยล่ะ
แย่แล้ว...
เร็วเข้า...
ข้าไม่น่าพาท่านมาที่นี่เลย
เล่อเทียน
เหตุการณ์กบฏที่หม่าเหว่ยยี่ มีใครที่รอดชีวิต ออกมาได้บ้าง
รับนะ
ส่วนเพิ่มเติม
เฉาหง ใครกัน
เป็นคนญี่ปุ่น เหมือนกับท่าน
เป็นทูตอาวุโส ที่ถูกส่งมาประจำที่ฉางอาน
อาเบะ นากามาโระใช่ไหม
ใช่ คนนั้นแหละ
เขาอยู่ที่หม่าเหว่ยยี่ ตอนนั้นด้วย
ใช่แล้วแต่เขาตายไปนานแล้ว
เพราะเขาเป็นคนญี่ปุ่น
เลยไม่มีการบันทึกไว้เป็นหลักฐาน
ข้าเลยได้บันทึกไว้ในนี้ ให้มันถูกต้องสมบูรณ์
แล้วเขามีบ้านอยู่ที่ฉางอานด้วยหรือเปล่า
ก็ต้องอยู่สิ ภรรยาเขายังไม่ตาย
ท่านอีกแล้ว
แล้วท่านนั้น คือใครกัน
เจริญพร
อาตมาคูไค ภิกษุจาริกแสวงบุญจากญี่ปุ่น
เชิญเจ้าค่ะ
ท่านทูตอาเบะ นากามาโระ มีความปรารถนาที่จะกลับไปญี่ปุ่นใช่ไหม
ท่านอาเบะนั้นได้เปลี่ยนใจในนาทีสุดท้าย ก่อนจะลงเรือกลับไปเจ้าค่ะ
เขามองเรือลำนั้นแล่นออกไป
และตัดสินใจกลับมา ฉางอาน และไม่คิดกลับไปอีก
เพราะเหตุใด
เพราะ หญิงสาวนางหนึ่ง
ที่เขาไม่ทราบว่ายังมีชีวิตอยู่ หรือตายไปแล้วเขาจึงไม่อาจจากไปได้
แล้วหลังจากนั้นได้ทราบหรือไม่ว่า นางยังอยู่หรือตายไปแล้ว
ข้าไม่เคยถามเจ้าค่ะ
เขากลับมาอยู่ฉางอานอีกนานหลายปี
เขาไม่เคยทิ้งข้อความอะไรไว้ ให้ท่านรู้เลยหรือ
มีสิ แต่เขาให้ฉันเผามันทิ้งไปเจ้าค่ะ
ถ้าอาตมาคิดไว้ไม่ผิด เจ้ายังไม่เผามันไป พร้อมร่างของเขาใช่หรือไม่
ใช่แล้วเจ้าค่ะ ข้าเสียใจ ที่แอบอ่านบันทึกของสามีเช่นนี้
แต่ก็ทำให้ข้ารู้ความลับว่า สามีของตัวเองแอบมีใจกับหญิงอื่น
เจ้าคงโศกเศร้าและเสียใจมาก ที่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว
(อาเบะ นากามาโระ)
เจ้าจะให้บันทึกนั้นกับอาตมาได้หรือไม่
บางทีอาตมาอาจช่วยให้ วิญญาณของท่านอาเบะ ได้หลุดพ้นจากหญิงสาวผู้นั้นได้
และวิญญาณของเขา จะได้สงบสุขสักที
เรื่องมันผ่านมา 30 ปีแล้ว
แต่ข้ายังจำประโยคแรกได้ดี ที่เขาเขียนไว้ในบันทึกนี้
ข้าเป็นคน ไร้หัวใจ
แอบรักหญิงของชายอื่น นั่นคือสนมของฮ่องเต้
30 ปีก่อน
วันนี้เป็นวันเกิดนาง
ทั่วทั้งฉางอานเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
ที่ทุกคนจะได้มีโอกาส ชื่นชมความงามของนาง
จริงๆ แล้วนี่เป็นความคิดของฮ่องเต้
ที่จะให้ทุกคนได้เห็นหยางอวี้หวน
สาวงามหนึ่งเดียว อันเป็นที่รักของฮ่องเต้
ท่ามกลางราชวงศ์ถังที่เฟื่องฟู
นางคือความภาคภูมิใจ และเป็นสัญลักษณ์แห่งความรื่นรมย์
ที่สายตาทุกคู่ไม่อาจคลาดไปจากนางได้
ข้าจะสารภาพความรักที่มีต่อนาง
คืนนี้ที่งานเลี้ยงวันเกิดของนาง
ทุกคนพูดว่า
ทั้งหมดนี่เป็นความคิดของนาง
งานเลี้ยงสุดหฤหรรษ์ ได้แสดงความรุ่งเรือง ของราชวงศ์ถังในตอนนี้
นางปรากฏกายออกมา ด้วยความงามสุดจะบรรยาย
พระสนม ฮ่องเต้อยากรู้ว่า
ท่านโปรดของขวัญ พระองค์ประทานให้หรือไม่
ชุดสีแดงชุดนี้ ที่ท่านประทานให้ ท่านชอบมันไหม
ฮ่องเต้อยู่ไหนล่ะ
ฝ่าบาท พระสนม ทอดพระเนตร
เสือ สำหรับฝ่าบาท กลีบผกา สำหรับพระสนม
ข้ายังชอบแมวข้า อยู่ดี
จอมขมังเวทย์ผู้นั้นคือ..."กระเรียนเหลือง"
ผู้ที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดในเวลานั้น
ไป่หลง
มาเร็ว
ข้าอยากได้ดอกไม้นั่น
หยาบคาย
คืนนี้ ไม่ใช่
รับไว้
นี่เป็นครั้งแรก ที่ข้าได้เห็นเด็กหนุ่มสองคนนี้
พวกเขาเป็นลูกศิษย์ของกระเรียนเหลือง
คนหนึ่งคือกระเรียนแดง อีกคนคือกระเรียนขาว
งั้นก็มีแมวอยู่จริงๆ
เจ้าดื่มเหล้าขนาดนี้
ไม่อาบด้วยเหล้าไปเลยล่ะ
ถึงข้าจะไม่ได้อาบน้ำ ก็ยังสะอาดกว่าเจ้าแน่นอน
นั่งลง
หลี่ไป๋
เจ้าไม่สนใจชื่อเสียง ลาภยศเลยเหรอ
เจ้าเป็นใคร
ต้องการอะไรกับข้า
ข้าขันที เกาลี่ซื่อ
ฮ่องเต้อยากให้เจ้าแต่งบทกวีให้หน่อย
แต่งเรื่องอะไร
เรื่องสาวงาม
ไม่มีหรอก สาวงาม
ต้องมีสิ ก็ใครกันล่ะที่งามที่สุดเวลานี้
ไม่มีใคร สั่งข้าให้แต่งบทกวีได้
ไม่มีทาง
นี่ฮ่องเต้นะ สั่งไม่ได้รึ
ถ้าฮ่องเต้สั่งให้แต่ง เจ้าก็ต้องแต่ง
เจ้าถอดร้องเท้า ให้ข้าก่อนสิ แล้วข้าจะแต่งให้
ข้าทำให้ กับฮ่องเต้เท่านั้น
พระสนมหยาง บอก
งานเลี้ยงวันเกิดนาง ทุกคนเท่าเทียม ไม่มีใครต่ำใครสูง
นี่แสดงให้เห็นว่า ที่นางบอกล้วนโกหก
เจ้าใช่ไหม เกาลี่ซื่อ
ใช่...
เจ้านี่กล้าขัดคำสั่งนาง และฮ่องเต้เชียวนะ
นี่ปิ่นปักผมของพระสนมหยางนี่
อย่า...
พวกเจ้าดูอะไรกัน
พวกเจ้าคือกระเรียนบิน เมื่อกี้นี้นี่
อัศจรรย์มาก
เป็นแค่ภาพลวง
มันว่างเปล่า
สิ่งที่เห็นตอนนี้ แท้จริงแล้วมันไม่มี
ข้าพูดผิดเหรอ
เปล่า
เอาปิ่นปักผม คืนพระสนมหยางไป
เก็บไว้เถอะ
ตอนนี้เจ้าเห็น แท้จริงแล้วมันไม่มี
เจ้าเป็นพี่เหรอ
ข้าเป็นพี่
ท่านพ่อพบเขาที่แม่น้ำ
และตั้งชื่อเขาว่า กระเรียนขาวครับ พระสนมหยาง
อย่าไปโกหก พระสนมหยางอย่างนั้นสิ
พ่อข้าติดหนี้พนัน
และขายข้าให้อาจารย์
ซึ่งก็คือพ่อข้า
เดี๋ยวก่อน
หันกลับมามองหน้าข้าสิ
ข้าเป็นกำพร้าเหมือนกัน
ลุงข้า รับเลี้ยงข้ามาตั้งแต่เด็ก
ต้องอยู่กับคนอื่น
ทำให้รู้จักกตัญญู รู้คุณ และพึ่งพาตัวเองได้
เจ้าก็ด้วย ใช่ไหม
ขาดคนใดคนหนึ่งไป พวกเจ้าก็ไม่ใช่กระเรียนคู่ขาวแดงน่ะสิ
เมฆา คือเสื้อผ้า
มาเร็ว มาเร็ว
ดวงหน้า ดั่งกลีบผกา
สายลมพัดปลิว
เห็นแต่...บนสรวงสวรรค์ชั้นฟ้า
แม้แต่แสงจันทรา...ยังต้องละอาย
เสร็จแล้ว
มีแก้ไขรึเปล่า
ระดับนี้ ไม่มีแก้
เขียนว่าไงเนี่ย
แต่งดีหรือเปล่า
อ่านดูเอาเองสิ
ข้าจะนอน
พู่กันของหลี่ไป๋
ปีศาจแมวนั่นพูดจริง
ตื่นสิตื่น
พระสนมหยาง กำลังจะมาแล้วนะ
ขอบคุณสำหรับบทกวี
ข้าเขียนบทกวีให้ท่านด้วยหรือ
บทไหนล่ะ
เมฆา คือเสื้อผ้า ดวงหน้าดั่งผกา
ไพเราะมาก
ชมข้าเกินไปแล้ว
กวีนั่นไม่ได้เยี่ยมขนาดนั้น
แล้วอีกอย่าง ข้าไม่ได้เขียนให้ท่านหรอกนะ
เจ้าเขียนสิ บทกวีบทนั้นนะ
ถ้าไม่ใช่ให้พระสนมหยาง แล้วจะมีใครได้อีก
ข้าไม่รู้มาก่อน
แต่ข้าไม่อาจโกหกท่านได้
ท่านใส่รองเท้าซะเถอะ
หลี่ไป๋
ราชวงศ์ถังรุ่งเรือง ก็เพราะบทกวี
เมฆา คือเสื้อผ้า ดวงหน้า ดั่งผกา
ทำไมเขาเขียนลงบนหลังเจ้า
ขันทีเกา เขาเขียนมันด้วยตัวเขาเอง
หรือเจ้าไปบังคับให้เขาเขียน
หันกลับไป
ได้ฝ่าบาท...
เป็นความคิดของหลี่ไป๋เขาเอง
พระสนมหยางก็ชอบมากด้วย
ข้าให้รางวัลเขาดีไหม
รางวัลเหรอ
ให้เขาไปจากฉางอานพรุ่งนี้
แล้วไม่ต้องกลับมาอีกเลย
ให้ข้าเอากลอนของฝ่าบาทที่แต่งไว้
ไปให้พระสนมหยางแทนดีไหม
ไม่จำเป็น
อาเบะ
ท่านมาทำไมที่นี่
ท่านทูตอาเบะ คงมาหาข้าสินะ
ของขวัญที่ท่านส่งมาให้ ฝ่าบาทและข้าได้เห็นแล้ว
ดีมาก
ไม่
นั่นไม่ใช่ที่กระหม่อมมาที่นี่ แต่มีเรื่องจะพูดกับพระสนมหยาง
ข้ารู้ว่าท่านมาเพราะอะไร
แต่จงจำไว้
ว่าท่าน
ไม่มีสิทธิ์พบกุ้ยเฟยตามลำพัง
เพราะข้ากับนาง เราไม่มีวันพรากจากกันจนวันตาย
แขกคนสุดท้ายกำลังจะมาแล้ว
ฮ่องเต้ไม่ได้สังหารข้า
แต่ความปราณีนั้นเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
ฆ่าข้าทั้งเป็นต่อหน้าคนที่ข้ารัก
เขาเขียนคำทิ้งไว้
อาเบะ...นี่ข้าเขียนให้เจ้า
เดาสิว่าหมายความว่ายังไง
ความสุข สุดหฤหรรษ์
ควบคุมคนทั้งผอง
นั่นคือความสุข สุดหฤหรรษ์ของฮ่องเต้
แขกคนสุดท้ายของงานเลี้ยงคือ "นายพล อานลู่ซาน"
ฮ่องเต้ต้อนรับเขาด้วยการแสดงกลอง
และศิเลปะการต่อสู้ที่น่าตื่นตา
เพราะเขารู้ว่า อานลู่ซาน คิดก่อการกบฏเรื่องนี้ทุกคนต่างรู้ดี
ฮ่องเต้ยังต้อนรับเขาเป็นอย่างดี ฆ่าเขาด้วยความสุขสนุกสนาน
ฮ่องเต้ปกครองโลกนี้ด้วยความไว้ใจ
เหนือกว่าสิ่งอื่นใด
นั่นประตูเยิ่นเฉียว
10 วันหลังจากงานเลี้ยง
นายพลอานลู่ซาน ก่อการกบฏ
ตอนแรก ฮ่องเต้หลี่หลงจี ไม่หลบหนี
แต่นายพลอาน ต้องการตัวพระสนมหยาง
ก็เลยต้องหลบหนีออกไปจากฉางอาน
พร้อมด้วยกำลังพลนับแสน ที่หนีไปกับเขา
ข้ายังเป็นฮ่องเต้
ระหว่างที่ทรงลี้ภัยกบฏ
หัวหน้าองครักษ์เฉินเฉียนลี่ ที่คุ้มกันพระองค์ไปด้วย
ทูลกับพระองค์ว่า ถ้าอยากให้เหตุการณ์ทุกอย่าง อยู่ในความสงบ
ฮ่องเต้จะต้องสังหารหยางกุ้ยเฟยซะ
ทำลายความฝันของอานลู่ซาน ที่คิดจะครอบครองกุ้ยเฟย
และนำความสงบสุขกลับคืน
ฮ่องเต้ ขันทีเกา กลับมาแล้ว
เปิดประตูสิ
ศีรษะพี่ชายพระสนมหยาง ฝ่าบาท
หัวหน้าองครักษ์เฉินเฉียนลี่ เขาต้องการให้เราสังหาร พระสนมหยางซะ
ไม่มีวัน
ถ้าเป็นเช่นนั้น เขาก็ไม่รับรอง ความปลอดภัยของพระองค์พะยะค่ะ
ฝ่าบาท...
มีเรื่องอะไรพูดมา
เจ้าลองดู
แต่ข้าว่าไม่ได้ผลหรอก
กระเรียนเหลือง
ท่านจะ...พูดกับข้าตามลำพังหน่อยได้ไหม
ท่านมาหาข้าเวลานี้ เพื่อที่จะพาข้าไปญี่ปุ่นด้วยอย่างนั้นรึ
ฮ่องเต้ก็เห็นชอบด้วยแล้ว
กบฏได้ฆ่าพี่น้องของท่านตายหมดแล้วตอนนี้ และพวกมันก็จะฆ่าท่านด้วย
เป็นเพราะข้าสินะ
แต่ถ้าข้าไปพวกมันก็จะฆ่าฮ่องเต้ทิ้ง
ถ้าไม่ไปพวกมันก็จะต้องฆ่าท่านแน่ๆ
ท่านอาเบะ
พะยะค่ะ
ท่านก็อยู่ฉางอานมานาน
ถึงเวลากลับไปบ้านท่านแล้ว
แต่ข้าจะไม่ไปกับท่าน
ท่านอาเบะ
พระสนม
ท่านมีเรื่องอะไรที่จะพูดกับข้า หลังงานเลี้ยงคืนนั้น
ทันทีหลังงานเลี้ยงคืนนั้นจบลง
กุ้ยเฟยเหมือนรับรู้ชะตาชีวิตของตัวเอง ในอนาคตข้างหน้าต่อจากนั้น
นางเป็นเหมือนสัญลักษณ์ ความรุ่งโรจน์ของราชวงศ์
แต่ในวิกฤตราชวงศ์ถังก็จะไม่ต้องการนาง
ตอนนี้ที่เกิดการกบฏ
นางจึงมอบความรักของนางทั้งหมดให้
นางรู้ดี
เมื่อใกล้ถึงความตาย
นางคงไม่อาจได้ยิน คำสารภาพรักอีกเลย
ข้าเข้าใจ
ทั้งหมดข้าเห็นในดวงตาท่าน
แค่นี้ก็พอใจแล้ว
พวกกบฏฆ่าครอบครัวของนาง
พวกมันเอาตัวนางไป หรือว่าฆ่านางตายด้วย
ฮ่องเต้ก็คงหมดอำนาจไปแล้ว
คงไม่มีสิทธิ์ทำอะไรได้
ถ้านางหนีไปญี่ปุ่นกับทูตอาเบะ อย่างที่เขาตั้งใจไว้
ฮ่องเต้ก็คงโดนพวกกบฏฆ่าแน่
ดังนั้นเพื่อฮ่องเต้ และความปลอดภัยของพระองค์
นางมิอาจที่จะอยู่ หรือว่าตายได้
ท่านพูดแบบนี้หมายถึงว่า มีทางเลือกอื่นอีกหรือ
กระหม่อมมีแผนที่แสนวิเศษแล้ว
เพื่อที่จะช่วยทั้งฮ่องเต้ กับพระสนมพร้อมๆ กัน
ตันหลง นอนลง
วิธีนี้ กระหม่อมขอเรียกมันว่า "เส้นทางอมตะ"
เหมือนท่านได้ตายไปแล้ว
แต่จริงๆ พระสนมเพียงแค่ นอนหลับไปเท่านั้นเอง
เพียงแค่เข็มเดียว
ก็จะหยุดทั้งชีพจร และลมหายใจ
หัวใจท่านจะไม่เต้น อีกต่อไป
เหมือนดั่งผีที่ยังมีร่างกายในโลกนี้
และนี่คือ "เส้นทางอมตะ"
แล้วจะเป็นไงต่อไป
เนื่องจากวิธีนี้ นางจะไม่หายใจอีก
นอกจาก พระสนมหยางจะไม่เป็นอันตราย
แล้วนางยังไม่แก่เฒ่า
เพราะเราได้ขัง วิญญาณของนางไว้ในร่างกาย
อวี้หวน ข้าจะไม่ยอมให้เขา ทำกับเจ้าแบบนี้
ฝ่าบาท
ทอดพระเนตร
เขาตื่นแล้วเหรอ
ลุกขึ้นสิ
นี่เป็นเพียงอาการ หน้ามืดเท่านั้น
พักสักครู่ก็จะดีขึ้น
ฝ่าบาท นี่เป็นวิธีเดียวที่จะช่วยพระสนมได้
ฝ่าบาทไม่ได้ จะให้พระสนมหยาง นอนไปตลอดนี่จริงไหม
หลังจากนั้นล่ะ ฝ่าบาทจะทำยังไง
ฝังโลงศพนาง
รอจนสถานการณ์คลี่คลาย
ค่อยเปิดโลง
และปลุกนางตื่นขึ้นมา
นางจะเจ็บปวดไหม
ไม่เลย พะยะค่ะ
อวี้หวน
ข้าอยากจะให้หัวของข้า แทนที่หัวของพี่เจ้า
ที่ขันทีเกานำกลับมา
มากกว่าที่ข้าจะผิดคำสัญญา ที่เคยให้ไว้กับเจ้า
ข้าไม่ยอมให้ฝังนางทั้งเป็นหรอกนะ
อวี้หวน เจ้าอยากทำแบบนี้ไหม
เขาฝังนางทั้งเป็นในคืนนั้น
กระเรียนเหลืองฝังเข็มมรณะลงที่นาง
แล้วเพียงชั่วอึดใจ นางก็หยุดลมหายใจ
นอนหลับนิ่ง ดั่งคนตาย
เมื่อเฉินเฉียนลี่มาถึงท่านจะอธิบาย การตายของพระสนมหยางยังไง
ข้าจะบอกว่า ข้าได้ให้ผ้าขาวกับนางไว้ผูกคอ
แต่เพราะนางไม่มีรอยช้ำที่คอข้า ก็จะบอกมีใครสักคนแอบใส่ยาฆ่านาง
องครักษ์เฉินรู้เรื่อง ก็คงไม่ติดใจ
ขันทีเกา ท่านนั่นแหละทำ
ถ้าข้าทำ ข้าก็ต้องโดนทำโทษนะสิ
เพราะท่านแอบทำลับหลังฮ่องเต้ เรื่องที่แอบฆ่าพระสนมหยาง
ฝ่าบาท กระหม่อมทำเพื่อฝ่าบาทนะ กระหม่อมทำเพื่อฝ่าบาท
ฮ่องเต้หลอกองครักษ์เฉินได้สำเร็จ
ว่าพระสนมหยางตายไปแล้ว
เขาได้กลายเป็นสุดยอดนักมายากล ไปแล้วตอนนี้
ส่วนข้านั้นได้แต่ยืนนิ่ง
ท่านหมายความว่าไง
พวกเขาไม่ได้วางแผนจะช่วยเธองั้นเหรอ
พวกเขาหลอกนางให้ตกลงยอมทำ แล้วฆ่านางจริงๆ สินะ
การตายที่เป็นอมตะ
ก็คือที่หยางอวี้หวน นอนตายอย่างสงบ
เต็มไปด้วยความรักและความหวัง จากคนที่นางรักอย่างเต็มหัวใจ
ฮ่องเต้จงเจริญ... พระสนมหยางจงเจริญ...
ฮ่องเต้ฝังร่างนางไว้ที่สุสานหลวง เก่าโบราณ
ทุกคนที่รู้เรื่องการตายนี้ ถ้าแพร่งพรายไปก็จะถูกฆ่า
ตัวข้าก็มิอาจหนีไปได้
มีเพียงหนึ่งเดียว คือแมวทรงเลี้ยงที่ได้อยู่ในสุสาน
ถ้าเจ้าได้อ่านบันทึกนี้ของข้า
จำไว้...
เข้าไปในป่าลึก
เจ้าจะเห็นทางเข้าของสุสาน
วาระสุดท้ายของนาง
นางก็ยังไม่ได้รับรู้ความจริง
ทุกอย่างสินะ
นางรู้แล้ว...
แต่นางไม่มีทางเลือกอื่นอีก
นางยอมเสียสละตัวเอง เพื่อช่วยฮ่องเต้
ถ้านางรู้เรื่องทุกอย่างนี้จริงๆ
ตอนที่พวกเขากล่าวลากัน
ทำไมนางถึงต้องให้เส้นผมนางแก่เขา
นางยังคงรักเขาอยู่ไหมนะ
บางทีนางคงคิดว่า รักแท้คือการเสียสละ
นางทำในสิ่งที่คนอื่นไม่อาจทำได้
ข้าควรเผาบทกวีของข้าทิ้ง
อาตมาต้องการไปที่สุสานของนาง
อาตมาอยากรู้ความจริงว่าหยางอวี้หวน สุดท้ายแล้วตอนนี้จะเป็นยังไง
อยู่นี่ไง
เข้ามาสิ...
ใครเป็นคนเปิดประตูหินไว้
น่าจะมีคนมาที่นี่ก่อน
ท่านคูไค
ช่วยอาตมาหน่อย
ดันเร็ว...
ข้าไม่กล้าดู
ข้าไม่อยากดู
เล่อเทียน
ท่านคูไค
หรือเราจะคิดผิด
บางที เส้นทางอมตะ อาจจะเป็นจริงก็ได้
นี่ท่านทำอะไรน่ะ
ส่งเทียนให้อาตมาหน่อย
จะบ้าเหรอ
ปิดโลง
เล่อเทียน...
ท่านคูไค...
อะไรน่ะ
เลือดจากมือของนาง
นางยังไม่ตาย
นางพยายามที่จะเปิดโลง แต่เปิดไม่ได้
ใช่แล้ว
นางตื่นขึ้นมา ในโลงศพนี่
เจ้าคือไป่หลงใช่ไหม
แล้วกุ้ยเฟยล่ะ
ตอนนี้นางอยู่ไหน
เจ้าเดาถูกแล้ว
คูไค
นางรู้ว่าเรื่องทั้งหมดนั้นหลอกลวง
แต่ไม่รู้ว่านางจะตื่นมาเมื่อไหร่
หรือว่าจะตาย ก่อนที่นางจะฟื้นขึ้นมาจริงๆ
นี่คือภาพของเจ้ากับตันหลง ในวันนั้นสินะ
ในคืนที่ 2 หลังจากนั้น
องค์รักษ์นำตัวฮ่องเต้ลี้ภัยออกไป
ตันหลงกับข้ารอดพ้น หนีเอาชีวิตรอดออกมาได้
และกลับมาที่นี่เพื่อช่วยสนมหยาง
แล้วนางยังมีชีวิตอยู่ไหม
นางตายแล้ว
เส้นทางอมตะ ทำให้คนตายดูเหมือนคนเป็นเท่านั้น
ไม่สามารถทำให้นางฟื้นคืนกลับมา มีชีวิตได้หรอก
เจ้าพูดอะไร
อาจารย์บอกว่า
เปิดโลงศพ เอาเข็มที่แทงนางออกแล้ว...
เขาพูดเพื่อที่จะหลอกนางเท่านั้น
ไม่มีใครอยากที่จะขึ้นชื่อว่า เป็นคนฆ่านางหรอก
แม้แต่ฮ่องเต้
พ่อข้าเลยคิดเรื่อง เส้นทางอมตะนี้ขึ้นมา
เจ้ารู้ได้ยังไง
พวกเขาคุยกันเรื่องสถานการณ์กบฏ ในตอนนั้น
ไป...
เจ้าพูดอะไรออกมา
ก็เรื่องหลอกสนมหยางยังไงล่ะ
แต่เจ้าน่ะ...
หยุดหายใจไปจริงๆ นะ
วิธีนี้สามารถหยุดลมหายใจได้ 2-3 วัน
หลังจากนั้น คนๆ นั้นก็จะฟื้น
ข้าคิดว่าเหล้าที่นางดื่ม ทำให้นางไม่ฟื้น
อย่างที่ควรจะเป็น
เหล้าอะไร
เหล้าเส้นทางอมตะ
ข้าเป็นคนเตรียมเอง
พ่อใส่ยาพิษลงไปในเหล้านั้น
ทำไมเจ้าไม่บอกข้า
ข้าก็เพิ่งรู้ความจริงทีหลัง
แต่เจ้ามาที่สุสานนี้กับข้า
เขาเป็นพ่อข้าข้าทรยศเขาไม่ได้
แล้วเจ้าก็ยังมาสุสานนี้ กับข้าเนี่ยนะ
เจ้าอยากเห็นอะไร
เจ้าก็เป็นปีศาจร้ายเหมือนพวกเขา
กลับไปซะ
ไป่หลง
นอกจากข้าแล้วในโลกนี้
ใครจะอยู่ข้างเจ้า
ข้ามีนาง
นางจะต้องฟื้นคืน
ตันหลงก็ไป โดยไม่กลับมาเหรอ
ไป่หลง
สนมหยางที่เรารู้จัก นางตายไปแล้ว
ข้าก็เสียใจ ไม่ต่างจากเจ้า
คนกลายเป็นปีศาจชั่วร้ายได้ยังไง
ข้าอยากจะจบความทุกข์ทรมานนี้
แล้วหลังจากนั้นล่ะ
เกิดอะไรขึ้น
ต้องใช้เนื้อสดดิบใช้ไหม
เจ้าก็รู้นี่
ข้าตายไม่ได้...
ถ้าข้าตาย นางจะไม่เหลือใคร
วิญญาณของเจ้า
ก็ได้เข้าไปอยู่ในร่างของแมว นับตั้งแต่นั้น
ถูกต้องแล้ว
หลังจากวิญญาณข้า อยู่ในร่างของแมว
ความทรงจำของเขา ก็กลายเป็นของข้า
ทันใดนั้นเอง
ข้าก็ได้ยินพระสนมหยาง ร้องโหยหวน ด้วยความเจ็บปวด
เจ้ากลับมาได้ยังไง
ทำไมเจ้าไม่อยู่ปกป้องพระสนมหยาง
ข้าปกป้องนางแล้ว
แต่ข้าหิว
มันไม่มีตาปลากิน ในสุสานนั่น
ทุกคนคิดว่าฮ่องเต้ตาบอด
เพราะทรงร้องไห้ คิดถึงพระสนมหยาง
เขาหลอกทุกคนได้ แต่หลอกตัวเองไม่ได้
เจ้าต้องเขียนมันลงไปในกวีของเจ้า หรือจะให้ข้า
ฆ่าเจ้าด้วย
เจ้าฆ่าคนไปมากแล้ว
มากเหรอ
3 ชั่วโคตร ก็ยังไม่สาสม
เป้าหมายสุดท้ายของเจ้า ก็คือ ตันหลง
ใช่แล้ว
แล้วพระสนมหยางล่ะ
นางอยู่ไหน...
นางยังมีชีวิตอยู่ไหม
บอกข้าสิ นางตายหรือยัง
นางจะต้องฟื้นคืน
เจ้าจะหลอกตัวเอง ไปอีกนานเท่าไหร่
คนขายแตงโมสินะ
เขาต้องการอะไร
เขาเชิญเราให้ไปงานเลี้ยง
"งานเลี้ยงสุดหฤหรรษ์"
มาแค่สองคนเหรอ
มีคนอื่นอีกหรือไง
นั่นหลี่ไป่
พระสนมหยาง อาจคุยกับข้าคืนนี้
ก็เป็นไปได้นะ
ไม่มีทาง
พนันกันไหม
นั่นปิ่นปักผม สนมหยางนี่
พวกเจ้าคือกระเรียนบิน เมื่อกี้นี้นี่
ตันหลง
ยังคงเล่นแร่แปรธาตุอยู่สินะ
ข้ารู้ว่าเจ้า เป็นคนพาพวกเรามาที่นี่
ข้าต้องการย้อนเวลากลับไป
ยุคที่เรารุ่งเรือง กับการเป็นกระเรียนคู่แดงขาว
ไม่มีกระเรียนคู่ นั่นอีกแล้ว
พระสนมหยาง ก็ยังคงเป็น พระสนมหยาง อยู่ต่อไป
นางยังไม่ตายใช่ไหม
ใช่ไหม
ข้าคุ้มครองนางมา 30 ปี
ห้ามแตะต้องนางนะ
ข้ารู้ว่าเจ้าโกรธ ที่ข้าทิ้งเจ้าไป
แต่ข้าอยู่ข้างเจ้าตลอดมา
ดูสิว่านั่นคือใคร
ข้าเอาศพเจ้าขึ้นมาจากน้ำ แล้วเอามาเก็บไว้ที่ถ้ำน้ำแข็ง
รอจนวันนี้มาถึง
ความปรารถนาข้า สำเร็จแล้ว
ข้าไม่เสียใจแล้ว
ร่างนั้นไม่ใช่ของข้า มาหลายปีแล้ว
ไป่หลง
นี่คือสิ่งที่พระสนมหยาง ต้องการจะบอกเจ้า
ว่านางก็ไม่ได้อยู่ในร่างของนางแล้วเช่นกัน
ฆ่าข้าก็ได้ ถ้าเจ้าต้องการ
ข้ารู้ว่านางตายแล้ว
เพียงแต่ข้าไม่ปล่อยนางไป
อาตมาว่า จะกลับญี่ปุ่นแล้ว
แล้วเรื่องศึกษาพระธรรมของท่านล่ะ
อาตมารู้ทุกอย่างแล้ว จากเรื่องราวของพระสนมหยาง
ทุกเคล็ดลับ วิชาเลย
มันอยู่ในบทเพลงเศร้า อันเป็นนิรันดร ด้วยนะท่าน
เจ้าแต่งเสร็จแล้วเหรอ
ระดับนี้ ไม่มีแก้ไข
เจ้าอยากเขียนเรื่องจริงไม่ใช่เหรอ
อารมณ์นั่นไงที่จริง
ที่ไป่หลงแสดงออกมา
แต่เจ้าไม่ได้เขียนถึงไป่หลง ไว้ในบทกวีนี่
กวีนั่นเขียนโดยไป่หลง ไม่ใช่ข้าไป่จู่ยี้
ก็แค่นั้น
ข้าไปล่ะ
ด้วยกวีนี้
เจ้าก็ก้าวผ่านหลี่ไป๋แล้ว
อาตมาตัดสินใจ ไปที่วัดชิงหลงอีกครั้ง
น่าแปลกใจที่คราวนี้ ประตูวัดเปิดต้อนรับอาตมา
อาจารย์ฮุ่ยกั๋ว รอท่านอยู่
อาจารย์ว่า ท่านรู้จักอาจารย์ดี
ท่านคูไคมาแล้วหรือ
ตันหลง
เราเจอกันอีกแล้ว
นี่คือกุญแจสำคัญ
ที่ไม่ต้องเจ็บปวดสินะ
Thai Subtitle ModifiedFromMaster ByNongZEZA~@CtHts
[THAI]